Φέεεεετα!...

Ανακάλυψα στο internet πρόσφατα μια ορολογία που μου κίνησε το ενδιαφέρον, αφού μάλλον αφορά και τη μπέμπα μου, αυτή του "late bloomer". Έτσι λέγονται λοιπόν τα μωρά που δεν βιάζονται να προχωρήσουν στα αναπτυξιακά τους βήματα και τα κάνουν όλα...αργά. Αργά παίρνουν εμπρός στις στερεές τροφές, αργά μπουσουλάνε, αργά βγάζουν δόντια, αργά περπατάνε, αργά μιλάνε, χωρίς φυσικά να καθυστερούν υποχρεωτικά σε όλα. Όπως το λέει πολύ χαριτωμένα και η Αγγλική ορολογία: αργούν να "ανθίσουν". Και για να καθησυχάσουν οι παιδίατροι τους αγχωμένους γονείς, όπως λένε στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό είναι τελείως φυσιολογικό, αφού κάθε παιδί είναι διαφορετικό από τα άλλα.
Η Νικολέττα μας μάλλον ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Είναι αισίως εννέα μηνών και ακόμα δεν έχει βγάλει δοντάκια, θέλει τις τροφές της τελείως αλεσμένες αλλιώς αναγουλιάζει και τρίτο γεύμα στερεών τροφών έφαγε ολοκληρωμένα μόλις πριν δυο-τρεις εβδομάδες. Δεν μπουσουλάει και έμαθε να γυρίζει και από τις δύο πλευρές πριν λίγες ημέρες. Δεν στέκεται ακόμα καλά στον ποπό της καθιστή, αλλά γέρνει μετά από λίγο. Άργησε επίσης να μπαμπαλίσει. Δεν αγχώνομαι όμως καθόλου, ξέρω ότι όλα θα τα κάνει όποτε θελήσει αυτή, όποτε έρθει η κατάλληλη ώρα, ούτε κάνω το λάθος να τη συγκρίνω με τα άλλα μωράκια. Μεταξύ μας, ίσως και να μην βιάζομαι να μεγαλώσει, μου αρέσει που τα βλέπω όλα αργά να εξελίσσονται μπροστά μου...
Αναρωτιέμαι όμως σε τι ποσοστό αυτό είναι άραγε κληρονομικό...Είμαι και εγώ άνθρωπος που θέλω να τα κάνω όλα με τους δικούς μου ρυθμούς, αρκετές φορές με το πάσο μου και με την ηρεμία μου. Μην με ζορίζετε γιατί αγχώνομαι και μπερδεύομαι!... Άραγε ποιό γονίδιο να προκαθορίζει αν θα αναπτυχθούμε ως οργανισμοί πιο αργά ή πιο γρήγορα και πώς το περιβάλλον που ζούμε μπορεί αυτό να το επηρεάσει; Όπως και να έχει είμαι σίγουρη ότι η μπέμπα μου θα τα κάνει τελικά όλα με τους δικούς της ρυθμούς και όταν είναι έτοιμη. Έτσι κι αλλιώς, το καλό πράγμα αργεί να γίνει! Φέεεετα!...