Για τον παππού σου...

Έχω τόσα πολλά Νικολέττα μου να σου πω για τον παππού σου, τόσα πολλά που δεν χωράνε στο χαρτί, ξεχυλίζουν από το στόμα...Λένε πως τα κοριτσάκια έχουν αδυναμία στον μπαμπά τους, αυτό για μένα μπεμπούλα μου ισχύει απόλυτα.
Ο παππούς σου που λες ήταν πολύ ωραίος άνθρωπος. Δάσκαλος στο επάγγελμα, όπως και η γιαγιά σου, με έμφυτη αγάπη στο διάβασμα και τη φιλομάθεια. Ήταν όμορφος άντρας, ψηλός, αρχοντικός, κιμπάρης., αξιοπρεπής. Δεν υπήρχε μέρα που να μην έβγαινε στην γειτονιά χωρίς να ήταν περιποιημένος. Φορούσε πάντα φρεσκοσιδερωμένο σακάκι με γιλέκο, μαντηλάκι στο πέτο και καλογυαλισμένα παπούτσια. Και έβγαινε κάθε μέρα στη γειτονιά για ψώνια. Ήταν από τους άντρες εκείνους που συμμετείχαν σε όλες τις δουλειές του σπιτιού, ο "κουβαλητής" μας όπως τον έλεγε η γιαγιά σου. Στήριγμα και κολώνα του σπιτιού, γενναιόδωρος και ανοιχτοχέρης. Είχε τη γιαγιά σου στα ώπα ώπα, με τα φορέματά της, τις ράφτρες της, τις τσάντες και τα παπούτσια της. Και χαίρονταν και καμάρωνε όταν του έλεγαν πόσο όμορφη γυναίκα είχε και τι τυχερός άντρας που ήταν...
Ήταν ευγενικός ο παππούς σου κορίτσι μου και φιλεύσπλαχνος. Έδινε από το υστέρημά του σε όποιον είχε ανάγκη, χωρίς δεύτερη κουβέντα, χωρίς ενδοιασμό. Ήταν συνάμα και χαρούμενος άνθρωπος, κοινωνικός! Είχε πάντα ένα χωρατό να πει, ένα αστείο ή άλλοτε ένα πονηρό στιχάκι. Οι φίλοι και συγγενείς τον λάτρευαν, είχαν όλοι μια καλή κουβέντα να πουν γι'αυτόν.
Και με αγαπούσε Νικολέττα μου, με λάτρευε...Είναι τελικά τόσο περίεργο και συνάμα όμορφο πράγμα η μνήμη. Τον θυμάμαι να μου κρατάει το χέρι ενώ με πήγαινε την καθιερωμένη μας Κυριακάτικη βόλτα στο πάρκο. Αισθάνομαι ακόμα το χέρι του να μου χαιδεύει τα μαλλιά όταν κουλουριαζόμουνα στην αγκαλιά του. Τον αναπολώ να σιγοπίνει ελληνικό καφέ στην κουζίνα, να καπνίζει Άσσος φίλτρο και να ακούει στο τραντζιστοράκι ποδόσφαιρο κάτι ζεστά κυριακάτικα απογεύματα. Τον ακούω να σφυρίζει τραγούδια παλιά και νοσταλγικα. Και-τι περίεργο-είναι σαν να ακούω τον ήχο των κλειδιών που έπαιζε στην τσέπη του και καταλάβαινα ότι γύρισε σπίτι και μου έφερνε το αγαπημένο μου Μικυ Μάους...
Μου λείπει αγάπη μου ο παππούς σου, μου λείπει πολύ. Όταν έφυγε από κοντά μας έδινα εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο και η γιαγιά σου-όπως θα έκανα μάλλον και εγώ στη θέση της-με προφύλαξε από τη θλίψη, δεν με άφησε να κλάψω, να στεναχωρηθώ, μου είπε καθυστερημένα την αλήθεια, με έστειλε διακοπές να ξεχαστώ και εκείνη έμεινε μόνη της πίσω να κλάψει για την απώλεια του στηλοβάτη της. Πώς την καταλαβαίνω τώρα πια που μεγάλωσα... Πέρασε έτσι καιρός μέχρι να συμφιλιωθώ με την απουσία του, μέχρι να πενθήσω, μέχρι να μπορέσω να το μοιραστώ, να το συζητήσω. Και ήρθαν στιγμές αγάπη μου που θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να είναι εκεί, όπως ο γάμος μας με τον μπαμπά σου και ο ερχομός σου. Ξέρω όμως τώρα πια ότι σε αυτές τις στιγμές ο παππούς σου ήταν δίπλα μας, μας έβλεπε από κάποια γωνιά και χαμογελούσε ήρεμος, γιατί έβλεπε ότι το κοριτσάκι του μεγάλωσε και είναι ευτυχισμένο...
Το όνομα του παππού σου θα πάρεις ψυχή μου όταν βαφτιστείς. Και εύχομαι όσο τίποτε άλλο να πάρεις και όλα αυτά τα υπέροχα στοιχεία του χαρακτήρα του, να γίνεις και εσύ τόσο καλός και ηθικός άνθρωπος όσο εκείνος. Θα είμαι δε ακόμα πιο χαρούμενη αν βρεθεί στη ζωή σου ένας σύντροφος που να σε αγαπάει και να σε φροντίζει όσο εκείνος τη γιαγιά σου. Εγώ Νικολέττα μου είμαι τυχερή και τον βρήκα αυτόν τον σύντροφο στο πρόσωπο του μπαμπά σου...