Ενώ μεγαλώνεις...

Πόσο εύκολο είναι τελικά να μεγαλώνεις ένα παιδί; Κλισέ ερώτηση, το ξέρω, δεν εννοώ φυσικά να το φροντίζεις σωματικά, να τρώει, να αναπτύσςεται σωστά. Εννοώ να διαμορφώνει χαρακτήρα, να γίνεται καλός άνθρωπος, σύμφωνα πάντα με τα δικά σου πρότυπα, τις δικές σου πεποιθήσεις για το τι είναι καλό.
Φαντάζομαι ότι είναι πολύ εύκολο αν δεν σε πολυνοιάζει, αν πιστεύεις ότι "έλα μωρέ, όλα θα γίνουν σιγά σιγά...". Τι συμβαίνει όμως αν ανήκεις σε εκείνη την κατηγορία γονέα που πιστεύει ότι τα πάντα παίζουν το ρόλο τους από πολύ μικρή ηλικία, ακόμα και τα πιο μικρά και ασήμαντα; Σε αυτήν την κατηγορία ανήκω, καλώς ή κακώς δεν ξέρω, ο χρόνος θα δείξει.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα καταφέρω να μεταλαμπαδεύσω στο παιδί μου τα στοιχεία εκείνα του χαρακτήρα του που θα το βοηθήσουν να γίνει ένα σωστό μέλος της κοινωνίας αργότερα και να είναι ισορροπημένος ενήλικας στο μέλλον. Είναι άραγε στο χέρι μας ή μήπως ό,τι προσπάθειες κι αν κάνουμε, το παιδί θα γίνει κατ´εικόνα και καθ'ομοίωση, παρακολουθώντας τους γονείς του στην καθημερινή τους πορεία;
Και εξηγώ με ένα παράδειγμα: από μικρή με έμαθαν οι γονείς μου ότι πρέπει να είμαι καλό και ευγενικό κορίτσι, να μην φέρνω αντιρρήσεις και να είμαι άριςτη μαθήτρια στο σχολείο. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια να αναπτύξω μια τελειομανία που με στοιχειώνει και με καταπιέζει καθημερινά, καθώς και να αποφεύγω συστηματικά τις συγκρούσεις, σε σημείο που γίνομαι εύκολα θύμα, μη διεκδικώντας τα δικαιώματά μου. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι δεν θα ήθελα η κόρη μου να γίνει έτσι. Θέλω φυσικά να γίνει ευγενική και να σέβεται τους δίπλα της, αλλά ταυτόχρονα να είναι δυναμική, να υποστηρίζει τις θέσεις της, να μην διστάζει να συγκρουστεί για να υπερασπιστεί τα πιστεύω της. Πόσο εφικτό είναι αυτό όταν το μικρό σφουγγάρι θα βλέπει καθημερινά τη μητέρα του να είναι διαφορετική; Και πόσο άραγε το πού θα μεγαλώσει επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα; Η ευγένεια π.χ στην Ελβετία θεωρείται απολύτως αναγκαία καιφυσιολογική, στην Ελλάδα πολλές φορές σε δυσκολεύει να ανταπεξέλθεις στη ζούγκλα της καθημερινότητας.
Γονίδια, περιβάλλον, γονείς, ένα γλυκό κουβάρι που όςο ξετυλίγεται τόσο δύσκολο είναι να μαντέψεις την κατεύθυνση που θα πάρει καθώς κυλάει. Και ακόμα πιο δύσκολο να το πάρεις στα χέρια σου και να το οδηγήσεις εσύ κατά πού θέλεις...
Με πολλές μαμαδίστικες, φιλοσοφικές απορίες σας φιλώ γλυκά...