Πριν φύγουμε από την Ελλάδα είχα ασχοληθεί πολύ με τα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα της χώρας. Είχα νευριάσει, είχα κάνει έντονες συζητήσεις στα social media, είχα εκφράσει ευθαρσώς τις θέσεις μου...Και είχα απογοητευτεί, είχα καταλήξει ότι δεν υπάρχει σωτηρία για αυτή τη χώρα, έφυγα...
Και για κάποιο χρονικό διάστημα αποστασιοποιήθηκα. Κάτι το μωρό, κάτι η προσαρμογή στο καινούριο περιβάλλον, σταμάτησα για λίγο να ασχολούμαι και πίστεψα ότι ηρέμησε το κεφάλι μου. Μέχρι χθες. Χθες που είδα σκηνές πρωτόγνωρες στην οθόνη της τηλεόρασής μου, που διάβασα και έγραψα σχόλια στα κοινωνικά μέσα, που στεναχωρήθηκα, που πικράθηκα. Και συνειδητοποίησα ότι την έγνοια για την χώρα μου την κουβαλάω μέσα μου και πάντα θα ανατρέχω σε αυτή...Κατάλαβα ότι το να συμμετέχεις, να κουβεντιάζεις και να διαφωνείς, έστω και από μακριά, έστω και μέσω internet σε κάνει καλύτερο πολίτη, καλύτερο άνθρωπο. Και αυτό χρειάζεται η χώρα μου αυτές τις στιγμές, καλύτερους και πιο συνειδητοποιημένους πολίτες, έστω και από μακριά...
Πολλά φιλιά
Μαριαντίνα
Καθε που λέω κι εγώ να αφήσω παράμερα τους προβληματισμούς μου τους κοινωνικούς και να πάρω αποστάσεις, πάντα κάτι γίνεται και με κάνει να νιώθω ανεπαρκής πολίτης και αδιάφορη αν δεν ενημερωθώ και δεν διαμορφώσω άποψη. Αλλά κουράζομαι πολύ ψυχικά. Δεν έχω απόθεμα άλλο τελευταία, ούτε υπομονή Μαριαντίνα. Και δε μπορώ να είμαι σε τέτοια ένταση μεγαλώνοντας ένα παιδάκι. Δεν το νιώθω σωστό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε καταλαβαίνω απόλυτα Georgina μου. Κάπως έτσι ήμουν και εγώ πριν λίγο καιρό. Είναι πολλά και καθημερινά αυτά που μας πληγώνουν και μας κουράζουν ψυχικά στην πατρίδα μας. Ίσως τελικά η προσωρινή αποστασιοποίηση είναι χρήσιμη για να γεμίσουμε κοινωνικές μπαταρίες και να αποκτήσουμε πιο ψύχραιμη και ήρεμη ματιά στα πράγματα...
ΔιαγραφήΈστω κι από μακριά κάποιοι είναι πιο κοντά...καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς..
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Ελλάδα με πληγώνει όμως, ακόμα και μακριά...
ΔιαγραφήΠόσο μα πόσο σε καταλαβαίνω, Μαριαντίνα μου !!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΊσως Αγγελική μου ζώντας στο εξωτερικό είμαστε πιο ευαίσθητοι στα καλά και στα κακά της Ελλάδας, ίσως...
ΔιαγραφήΈτσι είναι, μερικές φορές το μακριά πονάει περισσότερο. Όμως ακριβώς επειδή είσαι αποστασιοποιημένος και δεν αισθάνεσαι τα χνώτα του διπλανού να σε καταπιέζουν προς μια συγκεκριμένη οπτική ή που δεν σου διαστρεβλώνουν την άποψη μπορείς να δεις καθαρότερα. Όταν κλείνεσαι στο καβούκι σου δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά να δίνεις χώρο να τραφεί το τέρας και να γιγαντώνεται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι όμως τόσο δύσκολο για κάποιον που ζει τα γεγονότα από κοντά και καθημερινά να καταφέρει για λίγο να αποστασιοποιηθει...Δεν κατηγορώ κάποιον που έχει κλειστεί στο καβούκι του, μας έχουν κάνει έτσι...
ΔιαγραφήΑχ, τι να πω? Τα βλέπεις ΚΑΙ από μακρυά...(τα χάλια μας)...Φιλιά Μαριαντινάκι
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα βλέπω και στεναχωριέμαι...
ΔιαγραφήΌσο συζητάμε, διαφωνούμε, εκνευριζόμαστε, θα παραμένουμε ενεργοί πολίτες και δεν θα επιτρέπουμε να γίνονται πράγματα που δεν μας αρέσουν! Αν αποστασιοποιηθούμε, χάθηκε το παιχνίδι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλάκια πολλά!
Αυτό είναι και το νόημα της δημοκρατίας άλλωστε!
ΔιαγραφήΜπορεί να είσαι μακριά αλλά είσαι πιο κοντά στην Ελλάδα και στα προβλήματά της από άλλους που είναι μέσα σ'αυτά. Συνέχισα να αγαπάς και να νοιάζεσαι έστω κι απο μακριά. Μην μας ξεχάσεις Μαριαντίνα μου:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια την ΕΡΤ τι να πω...ήταν σταθμός στη ζωή μας. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω πως δεν υφίσταται. Βάζω το κανάλι στη θέση που ήταν και κάθομαι και χαζεύω τη νεκρή οθόνη..
Ανήκω στην Ελλάδα Δήμητρά μου και συμμετέχω στις χαρές και τις λύπες της...
ΑπάντησηΔιαγραφή