Ευθύνη

Είναι βράδυ και η μπέμπα έχει θηλάσει και την έχει πάρει γλυκά ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Την κοιτάζω ξανά και ξανά μαγεμένη, τι όμορφη που είναι...
Σήμερα όλη μέρα σκεφτόμουν πόσο γρήγορα μεγαλώνει και για πρώτη φορά ένιωσα να κατακλύζομαι από ένα πρωτόγνωρο και συνάμα δυνατό συναίσθημα: ευθύνη! Ναι, μετά τον πρώτο καιρό από τη γέννησή της - όπου μπαίνεις απότομα σε ένα κυκεώνα από πάνες, γάλατα και κλάματα και δεν έχεις την άνεση του χρόνου και την ηρεμία να σκεφτείς - ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσω ότι για αυτό το πλασματάκι που έχω στην αγκαλιά μου την ευθύνη της ανατροφής της την έχω εγώ με τον μπαμπά της και κανένας άλλος.
Περίεργο πράγμα η ευθύνη. Σε αγχώνει, σε τρομοκρατεί, αλλά ταυτόχρονα σε ψηλώνει δέκα πόντους, σε δυναμώνει, σου δίνει πείσμα και κουράγιο. Άραγε θα καταφέρω να μεγαλώσω το μωρό μου σωστά; Θα μπορέσω να της προσφέρω ό,τι καλύτερο έχω φανταστεί;
Κοιμήσου ψυχούλα μου και η μαμά σου θα είναι πάντα εκεί, να σε στηρίζει όταν παραπατάς, να σου σκουπιζει τα δάκρυα όταν κλαις, να γελάει με το γέλιο σου, να σε βλέπει μέρα με τη μέρα να μεταμορφώνεσαι σε ανθρωπάκι. Κοιμήσου αγγελούδι μου και η μαμά σου θα έχει για πάντα την ευθύνη για σένα, την πιο γλυκιά ευθύνη...

Υ.Γ: Καλό μας μήνα και να ευχαριστήσω την Νίκη και τη Μαργαρίτα από το mommywiki για το βραβείο που μου έδωσαν και που ήδη κοσμούσε τον τοίχο μου!